Het Huwelijk

In Yvonne kwam de Prins in opstand tegen het Hof door te trouwen met de afstotelijke Yvonne. De revolte mislukte, de bruid overleefde het niet. In Het Huwelijk gaat de Prins een stap verder in zijn rebellie. Hij wil de regerende macht, de heersende ‘Vorm’ onttronen door zelf Koning te worden. Terwijl de Prins door een huwelijk zijn positie wil bestendi­gen in het paleis, breekt buiten de paleismuren een oorlog uit waarvan niemand zeker weet of hij wel echt bestaat. Tibaldus versterkt de muzikaliteit van het stuk door Gom­browicz’ tekstmotieven te verbinden aan melodieën uit de Vlaamse Polyfonie.

En wat doet het ertoe dat ieder voor zich nuchter, verstandig en evenwichtig is, als wij allemaal samen één reusachtige gek zijn die razend om zich heen slaat, brult, schopt en trapt en blindelings vooruit stormt.
                    
DE PRINS Het schijnt dat de oorlog is uitgebroken. 
WLADZIO Het schijnt zo.
DE PRINS Maar je bent er niet zeker van?
WLADZIO Ach, waar kun je zeker van zijn? Weet je, Hendrik, het is net of je hier niemand kunt geloven... Alles is in zekere zin verzonnen, vals.

                    
uit Witold Gombrowicz, Het Huwelijk

 

Credits

Regie: Timeau De Keyser

Tekst: Witold Gombrowicz van en met Simon De Winne (spel & zang), Hans Mortelmans (spel), Ferre Marnef (spel), Lieselotte De Keyzer (spel), Katrien Valckenaers (spel & zang), Hendrik Van Doorn (spel), Sander De Winne (zang), Lieven Gouwy (zang)

Coproductie: Tibaldus, Toneelhuis

Met steun van: Campo, Kaap

Het theatergezelschap Tibaldus is: Simon De Winne, Hans Mortelmans en Timeau De Keyser

Timeau De Keyser maakt deel uit van P.U.L.S. – het jonge makers-traject van Toneelhuis.

 

Praktisch

100’

verkoopbaar voor seizoen 2020-2021

 

Pers

"Het huwelijk is een gewiekst stuk over authenticiteit en de verantwoordelijkheid die met elk spreken gepaard gaat." (Gilles Michiels in De Standaard ****)

Tibaldus verpakt een potje taalfilosofie in een absurde koningstragedie. En die heeft geen geforceerde actuele doorsteek nodig om in ironische tijden een confronterend inzicht te verbeelden: dat woorden gebruiken altijd ook vertegenwoordigen is.“ (Etcetera)